Assistenten?

Op een dag gingen Cleem en ik samen naar onze huisarts voor een controle. De wachtkamer zat vol, zoals gewoonlijk. Eindelijk waren wij aan de beurt. De dokter vond het toch raadzamer als ik even naar een specialist ging en omdat we toen hier pas woonden, vroeg hij of we het fijn zouden vinden, als hij even voor ons zou bellen. Dat sloegen we niet af en hij belde voor ons. Het bleek in gesprek te zijn, en terwijl hij de haak neerlegde, leunde hij achterover in zijn stoel en vroeg hoe het met onze verbouwing ging. We vertelden erover, maar in mijn schoenen voelde ik mijn tenen krommen, ik dacht aan die overvolle wachtkamer. Hij telefoneerde opnieuw, en kreeg te horen dat ik op een wachtlijst kwam, dat vond hij maar niks. Belde daarna een kliniek, werd in de wacht gezet en vervolgde op zijn gemak en met interesse ons gesprek. En na een uur, althans in mijn beleving, lukte het en konden we de spreekkamer verlaten. Niemand keek ons boos aan, ieder wist dat hij ook de tijd voor hen zouden nemen.

Onze huisarts had geen computer en leek ook niets te noteren, maar ik werd wel aangekeken en gehoord. Het bleek, dat we ons eigen dossier bij moesten houden. In het ziekenhuis kregen we zelfs onze röntgenfoto’s mee naar huis.

Op het platteland werken veel artsen en tandartsen zonder assistenten, dat heeft zo zijn voordelen, je betaalt weinig, maar ook nadelen: geen afspraak spreekuur, geen hulp in de spreekkamer, geen telefoniste, en het kan ook heel gênant zijn. Ik kreeg een  inwendig onderzoek en lag daar kwetsbaar in een niet erg flatteuze houding toen de mobiele telefoon van de huisarts ging. De telefoon werd gewoon beantwoord en daar lag ik dan, ik werd in de wacht “gelegd”….

De tandarts

De tandarts gaf mij een wortelkanaalbehandeling, een zenuwbehandeling, en dit alles zonder assistente, en zonder een afzuigslangetje in mijn mond, wat ik minder geslaagd vond, ik moest zelf de stukjes amalgaam uit mijn mond spoelen.  Maar na de laatste behandeling vroeg zij naar mijn verzekeringskaart, mijn Carte Vitale, die ik nog niet had, ze vroeg mij haar te bellen als ik die ontving, zodat ze dan pas de rekening zou sturen. Dat duurde bijna een jaar!

De specialist

Ach, misschien is een assistente ook niet zo’n goed idee op het Franse platteland. Een controlebezoek aan de cardioloog was maar 25 euro. In de piepkleine spreekkamer stond een onderzoeksbank waarin de scheuren, veroorzaakt door het gewicht van mensen die zich dagelijks en rijkelijk te goed doen aan Franse kazen, worsten en room, dichtgeplakt waren met grote stroken ducktape.

Maar er zat zowaar een receptioniste/telefoniste, die niet te overtuigen was dat Clemens, niet onze achternaam, niet mijn voornaam, maar de vòòrnaam was van mijn partner, dat Astraea mijn voornaam was, en dat we getrouwd waren maar dat ik mijn eigen achternaam gehouden had. Steeds wierp ze ons een blik toe waarin ons duidelijk gemaakt werd dat we stomme allochtonen waren.  Het werkte op mijn lachspieren, maar die waren bij haar niet getraind.

Overigens moeten we oppassen dat we niet zeggen “dat we geen of zo min mogelijk dokters willen hebben” of “dat we moeite hebben om dokters in te slikken”of “dat de dokters te groot zijn voor onze keel”. Aangezien “médecins” geen medicijnen zijn, maar dokters. “Médicaments” zijn medicijnen.

 

 

Advertenties

Auteur: blommetjesblog

Sinds 2008 woon en werk ik met veel plezier in de Limousin, op het Franse platteland. Samen met Cleem runnen wij een B&B in ons oude boerderijtje dat op 2 ha grond staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s