Monsieur Le Patron ligt nog in bed..

Monsieur Le Patron ligt nog in bed…

Volgens de informatie die we uitvoerig gelezen hadden in onze foldertjes en boeken is het openen van een bankrekening een peulenschilletje in Frankrijk. Die bankrekening hadden we nu direct nodig voor onze Franse provider, mailadres, telefoon, koelkast, fornuis enz. zoals beschreven in het vorige blogbericht.

Op naar de bank in Crocq. Netjes in een rijtje tot we aan de beurt waren. Aan de balie legden we uit dat we een rekening wilden openen. De jonge vrouw vroeg ons of we een afspraak hadden, Cleem zei luid en duidelijk: “Non.”

De vrouw antwoordde:”Oui”.

Wij keken haar verbaasd aan: “Non, non” en we schudden ons hoofd om het te bekrachtigen.

Zij keek ons geamuseerd aan en zei: “Oui, oui”terwijl ze met haar hoofd nu ook ja knikte om het te bekrachtigen.

Verbaasd keken Cleem en ik elkaar aan. Er kwam nu nog een twijfelachtig “non, non” uit Cleem zijn mond.

Vaag in mijn achterhoofd begon er zich een beeld te vormen uit een ANWB boekje waarin stond dat een afspraak maken in het Frans is: “Prenez-vous rendez-vous?” Maar die bladzijde kende ik nog niet zo goed, ja vanaf die tijd wel.

Wij hadden abusievelijk aangenomen dat ze vroeg of wij een afspraak hadden, maar ze had ons gezegd: “Laten we een afspraak maken”.

De afspraak werd gemaakt en die kon niet eerder dan de volgende week.

Een week later werd duidelijk dat we de allereerste buitenlanders waren die een bankrekening bij hen wilden openen, de gegevens konden niet opgenomen worden, ons paspoortnummer paste niet in het kolommetje……..

Monsieur Le Patron gebeld, die lag nog in bed, want ze vroeg aan de telefoon of hij al wakker was….. Misschien was hij nog niet helemaal wakker , want hij wist het ook niet. Tjaaaaaaaaaa……misschien konden we een andere keer terugkomen….

En langs de Electro winkel om een nieuwe leveringsdatum  af te spreken, we beloofden te bellen als we onze Franse rekening hadden. Gelukkig waren dit keer alleen de dames aanwezig.

Een week later kwamen we terug bij de bank, alles was geregeld, we konden het pasje en de cheques afhalen als we daarvan thuis bericht kregen.

Een week later; een enveloppe met formulieren om in te vullen .

Een week daarna: .geen bericht

Een week daarna: een enveloppe met ons rekeningnummer op naam van Schiever

Nu kijk ik altijd heel goed of ze mijn voornaam goed schrijven, maar bij onze achternamen let ik nooit zo heel goed op en we hebben niet gezien dat ze de “r” vergeten hadden. O.k. wij de naam gecorrigeerd en nu maar zelf even terug naar de bank om dit uit te leggen en de enveloppe af te leveren.

De bank was echter dicht, en in de deur van de bank zat geen brievenbus. Wat moesten we doen? In een hoekje aan de linkerkant van de deur hing een buitenbrievenbus. Nu zien de Fransen met andere ogen dan Nederlanders, met Franse ogen. En die Franse ogen kijken door dingen heen, wij zeggen dat we een N0-Nonsen volk zijn, maar vergeet het maar, daarop winnen de Fransen van ons met ruime voorsprong, zij zien of iets bruikbaar is of niet, en dat niet komt eigenlijk nooit voor.

Wij Nederlanders stellen ook nog eisen, het moet bovendien schoon zijn, fris, mooi, esthetisch, aangepast, veilig enz. Wat een nonsens. Neem nu deze brievenbus, eens had deze een roomkleur gehad, hij zag eruit of hij al jaren vergeten was, roestig, vol spinnenwebben, en bovendien makkelijk mee te nemen, maar het was de enige bus die daar hing.

Wij twijfelden, we hadden al een Frans hart, maar nog geen Franse ogen. Ik nam de brief, hield aarzelend mijn hand boven de brievenbus, twijfelend ging mijn hand weer naar boven, mijn ogen tasten de brievenbus af en dwaalden verder naar Cleem, die knikte bemoedigend en ik liet de brief los, die met een plofje in een duidelijk leegte terecht kwam, waarschijnlijk in zijn val afgeremd door wat spinnenrag. Met gemengde gevoelens gingen we weer naar huis.

Een week daarna hadden we nog niets gehoord, mijn twijfel begon gevaarlijk grote vormen aan te nemen in die vage brievenbus, het verkrijgen van telefoon, internet, de koelkast en het fornuis begonnen we nu wel wat te missen……..

Dus terug naar de bank..en de aardige vrouw vertelde ons dat alles in orde was en dat ze onze papieren had gekregen……..we slaakten een zucht van verlichting en gingen gelukkig en opgetogen we naar huis.

Elke dag renden we naar de brievenbus als we de postauto hoorden, niet zozeer om die leuke aardige postbode, met zijn jongensachtige uiterlijk en zijn lange wimpers waar menig vrouw jaloers op kan zijn, te zien, als wel voor een brief van de bank.

Ja na een paar dagen kwam er een brief met ons bankrekeningnummer, wij sprongen in de auto en scheurden enthousiast, met de snelheid die deed vermoeden dat wij al helemaal ingeburgerd waren, naar de bank om onze pasjes te halen, helaas ….we moesten een bewijsje laten zien dat we per post toegestuurd kregen……

Uiteindelijk kregen we onze felbegeerde bankrekening, telefoon, internet, de koelkast, en het fornuis, dus alles is goed gekomen. Het heeft alleen 5 ½ week geduurd, mooi toch, als je onthaasten wilt?

op een bankje

Onthaasten met een andere bank 🙂

 

Advertenties

Auteur: blommetjesblog

Sinds 2008 woon en werk ik met veel plezier in de Limousin, op het Franse platteland. Samen met Cleem runnen wij een B&B in ons oude boerderijtje dat op 2 ha grond staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s