Ja ja, die Néné

Ons gehuchtje

Recht tegenover ons woonde Néné, zij was achterin de 80 en nog steeds ondeugend, dat zag je direct als je in haar glinsterende donkerbruine ogen keek. Ze liep een beetje gebogen en vaak met een stok, gemaakt van een boomtak. Rollators zie je hier niet, als je die hier zou gebruiken, zo je zo de heuvels af racen.

De vaak stokoude bewoners redden zich met de middelen die hier voorhanden zijn. Je ziet ze met zo’n stok lopen, veel wonen nog in hun eigen huis, en ze tuffen met een slakkengang overal naar toe met hun krakkemikkige  autootje, want een rijbewijs heb je hier voor je leven. Er is sprake van om dit te veranderen, maar er kwamen enorme protesten, wat zouden al die ouwetjes dan moeten? Het openbare vervoer bestaat hier niet in “ce pays perdu”, en voor een broodje moet je al een eindje rijden, laat staan wandelen met een boomtak-stok, dan ligt binnen de kortste keren de weg bezaaid met stokken en bijbehorende mensen en sterft het hier versneld uit.

Onze vrolijke Néné had meestal een zelfgebreid lila vestje aan of zo’n mouwloos schort waar hier alle oudere huisvrouwen mee lopen. Ja hoor, ik bijna ook. En als ze mij zag,  kwamen altijd de volgende woorden uit haar rood geverfde lippen :  “Où est votre mari ?” en dan keek ze heel ondeugend . ’s Winters woonde ze in een appartement in Clermont Ferrand , want dan hoef ze niet met hout te sjouwen voor de kachel en de winkels zijn dichtbij.

Ze vertelde dat hier vroeger veel te doen was, drie hotels/restaurants op de hoek van de straat, het treintje reed nog en er was een stationnetje. En je kon er elke zaterdag dansen, en ze draaide vrolijk een rondje met haar armpjes in de lucht. Zij deed mij aan Edith Piaff denken, levendig,  en charmant. Of ze kon zingen weet ik niet. Maar ze was ook geraffineerd, zo kwamen we erachter dat we ons kachelhout veel te duur bij haar gekocht hadden, wij wisten dat niet , maar alle buren waren boos op haar en vonden dat geen stijl, het was geen burenprijs geweest.

Zij nodigde ons eens uit om wat te komen drinken ’s morgens om half 11, koffietijd.Wij hadden het de avond ervoor heel gezellig en heel laat gemaakt, waardoor we eens goed uitsliepen en pas wakker werden om 10 uur. Lui en langzaam gingen we ons douchen en aankleden en wilden net aan het ontbijt beginnen, toen ons de uitnodiging te binnen schoot. Wij haastten ons naar de buurvrouw, zonder te ontbijten, eerst maar de koffie bij Néné.

Op de tafel stond het al klaar, voor Cleem een longdrinkglas driekwart gevuld met Pastis, een sterke anijsdrank, en voor mij een kir, witte wijn met siroop. Dapper vulden we onze lege magen met het sterke vocht. En we hadden het nog niet leeg of ze wilde de glazen al weer vullen. Dat stonden we natuurlijke niet toe en beleefd bedankten we voor het heerlijke sap. Maar Néné nam daar geen genoegen mee en deed haar naam eer aan, ze pakte resoluut de fles met Pastis en kwam op Cleem af. Geschrokken schudde Cleem zijn hoofd en toen ze toch naderde, legde hij vlug zijn hand bovenop het glas. Ze pakte zonder pardon zijn hand en schoof die weg en het glas werd weer gevuld, nog wat meer dan de vorige keer. Ook ikzelf, die vanuit een vage wolk alles waargenomen had, moest eraan geloven. Met een dikke tong probeerde ik nog wat Franse woorden uit mijn mond te schudden, maar met het accent dat ik al heb, was dit natuurlijk helemaal niet te verstaan.pastis

Toen we slingerend, elkaar stevig vasthoudend naar huis strompelden, waren we blij dat we alleen de weg maar over hoefden te steken. En na ons verlate ontbijt werden onze ogen weer heel zwaar.

Alweer een paar jaar mis ik haar, ze gaf kleur aan ons gehuchtje. Ze zat na een knie operatie voor haar huisje in het zonnetje, zoals gewoonlijk. Maar ze viel daar toen ineens vaak en lang in slaap. Het bleek dat ze te zware medicijnen voor haar tengere lichaam gekregen had, en na een paar dagen kon haar lichaam dat niet meer aan.

 

 

Advertenties

Auteur: blommetjesblog

Sinds 2008 woon en werk ik met veel plezier in de Limousin, op het Franse platteland. Samen met Cleem runnen wij een B&B in ons oude boerderijtje dat op 2 ha grond staat.

2 gedachten over “Ja ja, die Néné”

  1. Lieve Astraea, wat een heerlijk verhaal weer!! Om van te smullen 😉 En ja, de Fransen hebben toch iéts andere gewoontes hè… wij hoorden hier dat ze wel van een borreltje hielden, dus voordat we de buurt uitnodigden voor een ‘apero’ (begint om 19u en einde om 22u!) hadden we verschillende flessen ingeslagen, omdat we zelf dat nooit dronken! Uiteindelijk zitten we nog steeds met die flessen want niet een van de buren koos voor whisky of cognac!!! Toen onze oudste zoon op bezoek kwam viel hij van verbazing haast achterover toen hij onze drankvoorraad zag ;-)…. Dikke kus Rinske

    Liked by 1 persoon

    1. Hallo lieve Rinske, Hahaha, ja zo grappig hè? Denk je dat je goed voorbereid bent en dan is het toch weer anders. Zo ook hier hoor! Wij hadden gehoord dat de apero’s ’s middags waren vanaf 6 uur. En behalve de ervaring hierboven hadden we ook allerlei flessen ingekocht , net als jullie 🙂 voor de apero voor de buren. ( haha zelfde idee als jullie) en onze buren wilden allemaal: koffie !! Liefs,

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s