Een motorzaag in de nacht.

De nachten zijn hier donker, niet gewoon donker, nee, net als in het boek van Bot en Botje: “in een donkere, donkere nacht staat een donker, donker huis.” En dat huis is ons huis waar wij heerlijk slapen als het zo donker is. En stil. Zo stil, dat je niets hoort, echt helemaal niets, of ja, af en toe, het burlen van een hert, de schreeuw van een marter, het blaffen van een vos of een ree, en heel af en toe het bijzondere geluid van overvliegende kraanvogels. Elk geluid is voor mij een feest, als ik het hoor en zelf geen nachtgeluid maak, spring ik uit bed en gooi het raam verder open om met volle teugen te genieten van deze oergeluiden.

Op een nacht ontwaakte ik door een vreemd geluid, het hield op toen ik wakker werd, en terwijl ik mij afvroeg of ik het misschien gedroomd had, hoorde ik het weer. Even kon ik het niet thuisbrengen, in mijn onbewuste werd wat geregistreerd wat mijn bewuste nog niet kon bevatten. Ineens werd het helder: een motorzaag!!

Ik sprong uit het bed en gooide het raam verder open en luisterde met ingehouden adem; ja duidelijk een motorzaag…… Welke idioot gaat er nu om drie uur ’s nachts bomen zagen?? Of zo?? De haren op mijn arm rezen omhoog. Mijn oren deden hun uiterste best om zich beiden tegelijk naar het geluid te richten. Ik hoorde stemmen, dan was het tenminste niet één gek, maar het waren een paar mensen, en dit stelde mij, misschien vreemd genoeg,  gerust dat er meerdere mensen bij waren. Als er gezaagd werd zo midden in de nacht, dan was er misschien een ongeluk gebeurd, de kronkelende weg zonder verlichting was niet zo ver weg. Als dat zo was dan zou er misschien wel een trauma helikopter komen, die is hier sneller dan een ziekenauto.

Inmiddels was Cleem ook wakker, en het duurde inderdaad niet lang, of we hoorden de helikopter. Het was hartje zomer 2015, en het gras stond hoog in de weilanden, klaar om gehooid te worden. We zagen de helikopter rondjes vliegen, het was duidelijk dat hij een landingsplaats zocht. Blijkbaar was dat heel moeilijk, hij kwam steeds dichterbij en ging rond ons huis een plek zoeken, terwijl hij af en toe over ons huis vloog.

Wat een geweld! Enorme zoeklichten schenen naar binnen en op ons land, het gedreun van de laagvliegende helikopter denderde in ons lichaam. Een minuut of 5 of 10? Ik weet het niet, het duurde lang. Ik keek even naar het gastenverblijf, maar daar bleef alles donker, ze sliepen er doorheen. Uiteindelijk zagen we hem op de weg landen. Met het geruststellende idee dat alles onder controle was, doken we ons bed weer in.

De volgende ochtend lazen we dat er inderdaad een auto uit de bocht gevlogen was, zo het bos in,tussen de takken, de twee passagiers moesten bevrijd worden en werden voor observatie per helikopter naar het ziekenhuis gebracht.

Gerustgesteld verzorgden we het ontbijt voor de gasten, die slaperig aan tafel kwamen, en toen kwamen de verhalen. Doodsangsten hadden ze vannacht doorstaan, verstijfd hadden ze in bed gelegen, er werd vast naar een terrorist gezocht die zich hier verscholen had. Onze vrijwilligster had voor het dakraam gestaan, toen de enorme zoeklichten haar hele kamer verlichtte. Ze had de kamerdeur gecontroleerd of hij op slot zat en was met haar hoofd onder de dekens gaan liggen. Andere gasten hadden alles donker gelaten, zodat niemand zou merken dat zij daar waren. Arme gasten. En dat allemaal hier in ons stille, rustige gehucht.

Toch zijn we nog eens wakker geworden door motorzagen, deze keer in de vroege ochtend, Cleem sprong uit bed, vloog naar het raam en riep: “Shit, zie je wel, dat is in onze tuin!!”

En inderdaad tot onze grote verbazing en boosheid waren twee mannen bomen aan het zagen in onze tuin!!

Snel schoten we onze kleren aan en liepen met stoere, stevige passen op de twee mannen met motorzagen af. Wat mot dat? Het waren werknemers van de EDF de elektriciteitsmaatschappij, en zij mochten dat gewoon doen vertelden ze. Wij geloofden ze natuurlijk niet en gingen het direct verifiëren bij onze buurvrouw. Ja…dat mag, ze hoeven geen toestemming te vragen, ze mogen gewoon in je tuin of op je land weghalen waarvan ze denken dat het de bovengrondse elektriciteitsdraden gaat belemmeren. O.k. en dat ze ook de lage buxus snoeiden, nou ja, amputeerden, dat zullen we dan maar de Franse slag noemen.

bot en botje

 

 

 

 

 

 

 

Auteur: blommetjesblog

Sinds 2008 woon en werk ik met veel plezier in de Limousin, op het Franse platteland. Samen met Cleem runnen wij een B&B in ons oude boerderijtje dat op 2 ha grond staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s